Osteopatia czaszkowa i terapia czaszkowo-krzyżowa charakteryzują się manualnym oddziaływaniem na kości czaszki i miednicy w celu rozluźnienia głębokich struktur mózgu, co pozwala pozbyć się bólów głowy, zawrotów, szumów w uszach, bezsenności, zespołu chronicznego zmęczenia, rozproszonej uwagi, podwyższonego ciśnienia krwi, dystonii wegetatywnej oraz zapobiega nawrotom patologii układu mięśniowo-szkieletowego.

W przeciwieństwie do poglądu anatomów o martwej strukturze, kości czaszki i miednicy żywego człowieka nie stanowią monolitu i wykonują mikroruchy w szwach czaszki i stawach miednicy. Płyn mózgowo-rdzeniowy, który obmywa mózg, jest wytwarzany w jego komorach porcjami, a w miarę jego pojawiania się uruchamia się system zastawkowy mózgu. W rezultacie powstaje impuls przekazujący falę przez twardą oponę mózgową do kości czaszki i miednicy, a następnie ta fala rozchodzi się po całym ciele. Rytm takich fal płynu w systemie czaszkowo-krzyżowym nazywa się rytmem czaszkowo-krzyżowym. Przy fiksacjach i dysfunkcjach rytm ten nie rozchodzi się symetrycznie w ciele; osteopata, oddziałując na rytm i tkanki, pozwala mu swobodnie przepływać, co prowadzi do eliminacji różnych fiksacji i dysfunkcji.

Ten kierunek osteopatii pracuje z centralnym układem nerwowym (mózgiem i rdzeniem kręgowym), cyrkulacją płynu mózgowo-rdzeniowego, przeponami i połączeniami powięziowymi w ciele, optymalizacją wzajemnych relacji struktur czaszki, kości krzyżowej i przepon. Terapia istnieje zarówno w podejściu bezpośrednim, jak i pośrednim. Osteopatia czaszkowa może harmonijnie łączyć się z podejściem równoważenia napięć więzadłowych i membranowych. Ewolucją osteopatii czaszkowej jest biodynamika czaszkowo-krzyżowa — niedyrektywne i bardzo łagodne podejście, w którym terapeuta współdziała z rytmami pacjenta i zachęca rezerwowe siły organizmu do samoregeneracji.