Kinezjologia bada mechanikę ruchów ciała człowieka, łącząc w sobie anatomię, biomechanikę, ergonomię, neurologię i neurofizjologię, rehabilitologię i kinezyterapię, ortopedię i medycynę sportową. Istnieje również osobna dyscyplina, jaką jest kinezjologia stosowana, stanowiąca jedno z podejść medycyny alternatywnej.

Kinezyterapia to samodzielna dyscyplina, będąca gałęzią gimnastyki leczniczej lub leczenia poprzez aktywne i pasywne ruchy, w których pacjent w pełni uczestniczy w procesie zdrowienia. W USA, Europie i krajach WNP to podejście staje się coraz bardziej popularne i jest aktywnie wykorzystywane w rehabilitacji.

Istnieje wiele metod kinezyterapii. W terapii ruchowej wykorzystuje się różnorodne ruchy: aktywne, pasywne (wykonywane z pomocą terapeuty lub mechanoterapii), aktywno-pasywne, dowolne-niedowolne, synergistyczne, asystowane. Kinezyterapia może harmonijnie łączyć się z ćwiczeniami stretchingowymi (rozciągającymi). Przeprowadza się również korekcję wzorca ruchowego.

Istnieje kilka wad związanych z nieodpowiednim podejściem do kinezyterapii. Często można zaobserwować sytuację, w której autorzy danej metody absolutyzują ją, nie uznając realnej siły terapeutycznej innych metod. Często również dochodzi do nieodpowiedniego doboru metod w zależności od fazy choroby pacjenta. Na przykład, niektórzy autorzy przy bólach pleców związanych z przepukliną dysku międzykręgowego zalecają wykonywanie ćwiczeń pomimo bólu i ochronnego ograniczenia zakresu ruchu, co może pogorszyć stan patologiczny, ponieważ w przypadku przepukliny dysku występuje aseptyczne zapalenie z obrzękiem w aparacie więzadłowym segmentu ruchowego kręgosłupa, a w niektórych przypadkach dochodzi do uszkodzenia aparatu więzadłowego. W takiej sytuacji, forsowanie może łatwo doprowadzić do urazu korzenia nerwowego. Stąd wynika, że w ostrym okresie w przypadku niektórych zaburzeń układu mięśniowo-szkieletowego nie należy walczyć z mechanizmami ochronnymi i kompensacyjnymi organizmu wypracowanymi ewolucyjnie, ale należy prowadzić dialog z organizmem i słuchać jego mądrości.

W okresie podostrym oraz w okresie klinicznego wyzdrowienia kinezyterapia niewątpliwie stanowi dobrą metodę rehabilitacji dla organizmu. Ze względu na to, że dysbalans mięśniowy jest dość złożony, konstruktywne i harmonijne zastosowanie kinezyterapii jest możliwe we współpracy terapeuty ruchowego z osteopatą.